Σάββατο, 14 Ιουλίου 2012

Οι Σατραπίσκοι

Της Ελένης Γιαννακούδη

Οι κάθε λογής Σατραπίσκοι
βγήκαν σεργιάνι
τις πόρτες μου κτυπάνε
το μεδούλι της συνείδησής μου γυρεύουν να αρπάξουνε.
Οι ολοκληρωμένοι Χαμαιλέοντες,
που το χρώμα τους αλλάζουν κάθε τόσο
θέλουν χαρακίρι να κάνω,
μα το χατίρι τους θα χαλάσω,
το δικό μου λόγο θα έχω.
Οι ηλίθιοι νανίσκοι
ούτε τους «θεούς» ξέρουν καλά.
Τα λόγια χρησιμοποιούν,

για να σκοτώσουν
τον αέρα που αναπνέω.
Δεν θέλουν
Ένα ωραίο λουλούδι
Δεν θέλουν
τη γνώμη σου να λες
Δεν θέλουν
την ποίηση να βιώσουν.
Κάθονται τόσο χαμένοι,
στη βολή της θεσούλας τους,
του «αυτοκρατορικού» θρόνου τους,
από τη μύτη τους,
πέρα δεν κοιτούν.
Οι κάθε λογής μύωπες,
την ιστορία θάβουνε.
Ποιος τάχα να μάτωσε;
Ποιος τάχα να πολέμησε;
Ποιος τάχα να δάκρυσε;
Αυτοί το κρύβουν.
Την ιστορία παραχαράξανε,
το όνειρο γκρεμίζουνε,
σα νυχτερίδες τον κόσμο
ναρκώνουνε,
το αίμα του να πιουν.
Τις πόρτες μου κτυπάνε,
στο σκοτάδι περπατάνε
ανούσια λόγια ψιθυρίζουνε,
τον ήχο της κραυγής μου
θέλουν να πνίξουνε.
Λένε βλακείες,
πράττουν ηλίθια,
ασκήσεις επί χάρτου,
ανίκανοι στρατηγοί,
στο όνειρό τους μοναχά είναι αρχηγοί.
Κι ο κόσμος κοιμάται,
από τον ύπνο του δεν βγαίνει,
πού είσαι τώρα δα Νεφέλη μακρινή,
τα μάτια μου να σκεπάσεις,
το όνειρο να μου ξαναδείξεις.
Το κοράκι δεν ήρθε ακόμα,
ο ποιητής βρίσκεται θαμμένος.
Οι κάθε λογής πραγματικοί χαμένοι,
τη νύχτα λατρεύουνε
τα ανομήματά τους σκεπάζει
και στα ταβερνάκια
και στις καφετέριες
διαβρώνουν συνειδήσεις.
Πού να χάθηκες, τώρα δα, Φώς των ονείρων μου,
Δάδα της καρδιάς μου,
ήλιε μου φωτεινέ,
το όνειρό μου να ανάψεις,
τον εφιάλτη μου να σβήσεις.
Το μυαλό κυνηγάνε,
να σε απομακρύνουν επιδιώκουνε.
Πού είσαι, τώρα γαλήνια μορφή,
το κλάμα της καρδιάς
να ακούσεις,
τον αχό του θηρίου
που κοιμάται.
Ρυθμιστές της ζωής μου
το κουδούνι μου χτυπήσανε
κι είπα το Όχι.
ΟΧΙ,
το όνειρο δε θα σβήσει,
για τις καρέκλες των ομοίων σας,
τέρατα της γήινης κόλασης,
καπηλευτές της ιστορίας μου
πλανευτές του πάθους μου,
αρνητές των οραμάτων μου,
είστε πεθαμένοι για μένα πια.
Το ταξίδι αρχίζω
το όνειρο πάω να βρω,
σε άλλες πολιτείες,
σε άλλα μέρη,
εκεί που τα λουλούδια ανθίζουν
εκεί που η καρδιά μου
θα νοιώσει το ρυθμό της μουσικής
τη μυσταγωγία της χαράς
τον πόνο του αληθινού
τη λύπη του ωραίου
την εικόνα χωρίς κραυγές
το νόημα των δακρύων
την αλήθεια.
Οι κάθε λογής σατραπίσκοι
το θάνατό τους βρήκαν
για πάντα,
στη λήθη του καινούργιου μου ονείρου.
Τώρα ξέρω ποιοι είναι:
Τους αποκαλώ
θάνατο της ποίησης.
ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ
-Το ποίημα αυτό  γράφτηκε τον Δεκέμβριο του 1990
-Συμπεριλήφθηκε στην  ποιητική συλλογή με τίτλο: «ΑΓΝΑΝΤΕΥΟΝΤΑΣ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ- Μία ποιητική διαδρομή 1974- 1991», (ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1992 ISBN 960-220-324-2).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου